Við val á greftrunarhlutum fyrir hinn látna eru nokkur mikilvæg atriði sem þarf að hafa í huga. Fyrst og fremst þurfa þessir hlutir ekki að vera eyðslusamir eða dýrir; helst ættu þeir að vera hlutir sem hinn látni þótti vænt um meðan þeir lifðu-svo sem reykpípa eða strengur af bænaperlum. Slíkir hlutir endurspegla ekki aðeins persónulegan smekk hins látna heldur þjóna einnig að vissu marki til að veita syrgjandi fjölskyldu tilfinningalega huggun.
Þegar þessir greftrunarmunir eru settir skaltu ganga úr skugga um að þeim sé raðað um jaðar kistunnar eða duftkersins, frekar en að vera settir beint ofan á duftkerið. Að setja hluti beint ofan á duftkerið er talið geta haft neikvæð áhrif á mænuheilsu komandi kynslóða.
Áður en greftrun hefst er brýnt að hreinsa grafhólfið af illgresi eða rusli og halda þannig hreinu og snyrtilegu umhverfi í kringum grafarsvæðið. Auk þess er venja að brenna „andapeninga“ (joss pappír) inni í grafhólfinu; maður verður að tryggja að pappírinn sé alveg og rækilega neytt af logunum áður en haldið er áfram með greftrunina.
Það er líka mikilvægt að tryggja að engin sýnileg fótspor eða handspor séu skilin eftir í grafhólfinu; ef eitthvað er skilið eftir óvart verður að eyða þeim tafarlaust. Jafnframt þarf að gæta þess að hvorki tár né skuggar fjölskyldumeðlima falli á kistuna eða duftkerið.
Val á viðeigandi greftrunarhlutum þjónar ekki aðeins sem virðingarathöfn gagnvart hinum látna heldur einnig sem leið til að ákalla blessanir og vernd fyrir komandi kynslóðir. Með því að sinna þessum tilteknu smáatriðum getum við heiðrað minningu hins látna á sama tíma og ræktum gæfu fyrir þá sem fylgja.